تقدیم به اوکه خودش میداند

طعم ِ تلخ ِ انتظار و ، گاهی وقتا ، تُو بچِش

فُرم ِ چهره ی غبار و ، گاهی وقتا ، تُو بکِش

تُو رو تو حادثه جُستم ، زیر ِ دوش ِ گریه شُستم

اگه قسمتم نبودی ، کاش نمی خوردی به پُستم

زیر ِ رگبار ِ غرورت ، تَن ِ شیشه ایم ترَک خورد

کمر ِ دلم شکست و ، پای ِ عشق ، چوب ِ فلک خورد!

به تُو وابَستم هنوزم ، مثل ِ امّاها به تشدید!

دیگه وقتشه دلم رو ، بسپُرم به غسل ِ تَعمید

تُو رو قدِّ ِ نفَسایی ، که کشیدی ، دوس داشتم

بیشتر از واژه و حرفی ، که شنیدی ، دوس داشتم

چی میشد بجای ِ فریاد ، از سکوتت می گُریختی

آب ِ پاکی و رو دستام ، قبل ِ رفتنت می ریختی

شعله ی عشق بودی امّا ، سهم ِ من همیشه دود بود

آخر ِ قصّه ی این عشق ، یکی بود یکی نبود بود!

گفتمش : دل می خری ؟

برسید چند؟

گفتمش : دل مال تو، تنها بخند !

خنده کرد و دل زدستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای بایش روی دل جا مانده بود ......