جاده خاکی*چهار

بعضی وقت ها دوست دارم همه ی لعن های دنیا برای من باشد.اصلا گاهی دلم می خواهد همه با چشم دلشان ببیند و بعد به من لعن بفرستند.گاهی دلم می خواهد به جای دلنوشته یک صفحه لعن برای خودم بفرستم.گاهی دلم میخواهد به خاطر خیلی از کار ها یک نفر پیدایش شود و بگوید من تو را می شناسم بعد خیلی راحت با یک کشیده ی جانانه صورتم را سرخ کند.شاید این طور کمی آرام شوم که یک نفر درست فهمید.گاهی دلم میخواهد بگویم چشم هایت را الکی نبند من که میدانم فقط خودت را به خواب زدی,خودت را به خاطر این ملعون آزار نده.گاهی دلم می خواهد نامم را از آدم به هیچ تغییر دهم,شاید اینگونه هیچ انسانی تصور اشتباهی پیدا نکند.میخواهم بگویم ایهاالناس...
گاهی دلم می خواهد فقط دوست داشته باشم بی آنکه دوست داشته شوم.

*گاهی هم دلم میخواهد یکی دیگر به جای من با تو حرف بزند و بگوید... :(div>