قفس

پر از یاد تو باشد همه وقت

و کنارم همه جایی خالیست

و درونم پر از تنهاییست

و در این خالی ها

اسم تو جا مانده است

در صدایی از عشق

در سکوتی از دل

و گل باغچه ام

روی بر میگرداند

ز من خسته دل بی طاقت

حرف تو زمزمه هر شب رسوای من است

و دلم بس تنگ است

به همان آرامی که فقط در قبر است

و تو را می خوانم

به تمنایی چنان پیوسته

که نخواهم روزی

بی تو باشم هرگز

....

سپیده