بزار عشقتو باور کنم..

چقدر میون منو تو فاصله کرده غوقا

اینه رسمه زمونه ، چقدر عجیبه دنیا

چقدر سرد زمستون وقتی تو نیستی اینجا

میگیره دل سراغتو از هر چی گل تو دنیا

چقدر برام داشتنت شده مثل یه رویا

مثل ستاره ی عشق میون کهکشون ها

بزار که یکمی هم به داشتنت عادت کنم

بزار که واسه عمری عشقتو باور کنم

صدام گرفته از نبودنت و گریه های شبونم

دلم میخواد که هر لحظه فقط تو رو ببینم

خیلی سخته زنده بودن وقتی تو رو کم دارم

این رو بدون با نبودت همیشه ماتم دارم

اگه چشمام از نبودت همیشه خیسه خیسه

یا این که دل هر شب برات شعر می نویسه

یا وقتی نیستی لیلی تنها میره زیر بارون

یا یه غریبه نمی شینه هیچ وقتی کنار اون

یا این که چشماش فقط تورو میبینه

یا این که می خواد سر حرفش بمونه

بدون فقط به خاطر یه عشق پاکه جونم

که نمیتونم میون شعرای سادم برات بخونم

بدون که هر لحظه عکستو عبادت می کنم

به اون نگاه مخملیت عمریه عادت میکنم

اگه باشی دور سرت میگردمو اونو زیارت می کنم

اگه ازم چیزی بخوای اونو اجابت می کنم

گل های باغ خاطره عطر بودنت رو به یادم میاره

ولی باور نبودنت اشکو به چشمام میاره

کار من گذشته از عشق های این زمونه

از عشق های خیابونی یا حتی بچه گونه

از حرفا و باور های پوچ و خالی

از داشتن یه همدم خیالی

من فقط میخوام یادتو از من نگیری

اون نگاه مهربونتو از نگاهم نگیری

من فقط میخوام بهمبدی یه یادگاری

همون روزایی رو که همیشه به یادم میاری

این رو بدون که قلب من فقط به خاطر تو میزنه

بازم داره عکس چشات به چشمام چشمک میزنه

من فقط تو رو از خدای مهربون می خوام

غیر از تو هم هیچی تو دنیا نمی خوام