هوا

هوا نگرفته بود، من گرفته بودم.

بغض بی قراری که نمی ترکید، گلویم را می فشرد.

اشکی که راه آمدنش را گم کرده بود، خودش را به در و دیوار چشمم می زد. پلک نمی زدم، خیره شده بودم به تویی که نبودی.

دلم ماتم گرفته بود.

من نه ، هوا تو را می خواست.