سپیدی آرامش

تواین روزای زمستونی که

آدما دلشون بارون میخواد،

یایه وقتا برف،

یه وقتا هم همون آسمون صاف وآبی،

نگاه ها به آسمون زیاد میشه

آسمونی که دلش ازتاریکی این زمونه خیلی گرفته... مث دل من

تنهایی مث یه تخته سنگ رو دلش سنگینی میکنه... مث دل من

دلش میخواد این سکوت یه جوری شکسته بشه... مث دل من

میخوادعمربارون چشماش به آخر برسه... مث چشمای من

واین روزا...

فقط چشماش میباره...مث چشمای من

زل زدن به بارون چشمای آسمون دلگیر نیست، دل نشینه

واسه چشمای من دیدن این همه یکرنگی و لطافت بی نهایت تماشاییه

حس اینکه یکی هست پابه پای چشمام راه بیادو بباره واسه دلم آرامش بخشه

اما...

"این نیز بگذرد..."

اشک چشمای بارونیه آسمونم خشک میشه

من بازم تنها میشم بابغضی که هیچ وقت تنهام نمیذاره

"همیشه وقتی بارش برف از آسمون، زمین رو سفیدپوش میکنه

یه نفرپیدا میشه که بی اعتنابه این همه پاکی و یکرنگی

آرامش و زیبایی دل طبیعت رو با قدم هاش برهم میزنه"

امیدوارم

هیچ کس بی اعتنا بهپاکی و یکرنگی دل کسی،

سپیدی آرامشرو تو اون دل بر هم نزنه