سکوت دلم

میگن

"سکوت ، علامت رضایته"

وقتی به قول شاعر

" همه چی آرومه"

بله دیگه... یعنی منم موافقم با این آرامش

اما یه وقتا عمق نارضایتی اینقد زیاده که

ناخودآگاه تک تک نفسات تو سینه حبس میشه و

هیچ راهی واسه فرار از نفس تنگی نداری

اونوقته که خوش خیالی آدما دل بیقرارتو آتیش میزنه

و تو آروم لابه لای سکوت دلت گم میشی

سکوتی که پر از فریاده

پراز بغضه

پراز اشک و آهه

و تو چشاتو از زمین بر نمیداری

وقتی هوایی نیست برای فریاد زدن

نفسی نیست برای بالا آمدن

حتی اشکی نیست برای ریخته شدن

و چه توقع بی جاییست

" انتظار لبخند"

گاهی وقتا همین سکوت از هزار جور بالا و پایین پریدن کارسازتره

اما گاهی هم آه بلند دل شکسته ایه که حتی نای نفس کشیدنم نداره

از کنار سکوت دلم بی اعتنا می گذشتی

آن زمان که به سکوتت اعتماد می کردم

کاش پای سکوتی در میان نبود

یا لااقل شکسته میشد

یا من تردید می کردم

یا تو اعتماد

شاید امروز ، دردلم

این همه بی اعتمادی نداشتم