(قطره صدو هشتم)...

چه رسم جالبی است،
محبتت را میگذارند پای احتیاجت ...
صداقتت را میگذارند پای سادگیت ...
سکوتت را میگذارند پای نفهمیت ...
نگرانیت را میگذارند پای تنهاییت ...
و وفاداریت را پای بی کسیت ...
و آنقدر تکرار میکنند که خودت
باورت میشود که تنهایی و بیکـس و محتاج....

دیگر نمی خواهم عاشق شوم ...
دلم را در جعبه ای می گذارم...
درش را محکم می بندم...
و رویش می نویسم :
این دل شکسته ؛ دیگر شکستنی نیست ...!

پاورقی:سلامِ مرا به وجدانت برسان و اگر بیدار بود بپرس چگونه شب ها را آسوده می خوابد ؟؟!