(قطره صد و ششم)دریا... من دیگه زنده نیستم!

امروز...

دریا...

با همه ی شکوهش...

با همه ی بزرگیش...

با همه ی سخاوتش...

با همه ی عشقش...

منو صدا میزنه...

من...!

عاشقشم ...

عاشق آرامشش...

عاشق طوفانش...

عاشق ابهتش...

عاشق موجای کوچیکو بزرگش...

عاشق آسمون صاف بالای سرش...

عاشق آبیِِِ بینهایتش...

اما ...

یه کوه غم رو پشتم دارم...

یه برکه اشک تو چشمام...

و یه دشت شقایق توی سینه م...

دریا...

دریا....

دریا...! خیلی دلم هواتو کرده...

اما نه پاهام توان دارن...

نه دلم...

من دیگه زنده نیستم دریا...

.

.

.

پاورقی:بی گناهی كم گناهی نیست در دامان عشق یوسف ازدامان پاك خود به زندان میرود!