زندگیم ساکت و آرام میگذرد . .

کار میکنم و قدم میزنم . .

میلی به دیدن مردم ندارم . . .

گویی در انتظار چیزی شگفتم تا نیمه ی ناسوخته وجودم را بسوزاند.

دلم میخواهد بیشتر بنویسم اما . . نمیتوانم.

کمی خسته ام . . و سکوت روحم سیاه شده است.

کاش میتوانستم سرم را روی شانه هایت بگذارم و سیر بگریم . . . .

+بازم جمعه های مزخرف شروع شد...